Retka prilika da pogledate izbliza Leonardovo remek-delo tokom restauracije u Milanu

Ako postoji najuzbudljivija geografska tačka na kojoj se treba naći u februaru ove godine, onda je to Milano, ne samo zbog prestižne nedelje mode, već pre svega Zimskih olimpijskih igara koje se u Italiji održavaju po četvrti put u istoriji – poslednji u Torinu 2006. Naime, to su prve OI na kojima je zvanično više gradova domaćina (uključujući Kortinu d’Ampeco), kao i prve Zimske OI od Sarajeva 1984. na kojima će ceremonije otvaranja i zatvaranja biti održane na različitim mestima. A negde između zaokupljenosti umetničkim klizanjem, alpskim skijanjem i biatlonom, takmičarima i rezultatima iz regiona, posebna pažnja biće usmerena na umetničku, kulturnu i lifestyle milansku scenu – naročito ukoliko se nađete na licu mesta.

Shodno tome, stiže i vest da će od početka Zimskih olimpijskih igara 7. februara biti otkriven impozantan mural Leonarda da Vincija na plafonu zamka Sforza, vekovima skriven i uveliko u fazi restauracije. Tokom pet nedelja, posetiocima će biti dozvoljeno da se popnu na skelu visoku oko šest metara unutar sale Sala delle Asse kako bi posmatrali restauratore dok rade na Leonardovom muralu. Nakon toga, prostor će ponovo biti zatvoren na još 18 meseci, što ovu ograničenu mogućnost čini retkom prilikom da se delo vidi iz neposredne blizine dok je još u fazi restauracije.

Povezano: Ko predstavlja zemlje regiona na Zimskim olimpijskim igrama 2026?

Nedavno otkriveno delo iz 15. veka

Slika, započeta oko 1498. godine i dugo prekrivena slojem maltera, tek je nedavno ponovo sagledana kao autentično delo renesansnog majstora. Prema istorijskim pismima milanskog vojvode Ludovica Sforze, prostoriju su 1498. oslikali Leonardo i njegova radionica, bogato ukrasivši zidove i kupolasti plafon motivima isprepletenih vinovih loza nad pergolom, krošnjom koju čini 16 stabala, kao i monohromnim prikazima korenja i stena. Međutim, 1499. godine Milano je zauzela Francuska, zbog čega su Sforza – kao i sam umetnik – bili primorani da pobegnu.

Tokom narednih nekoliko vekova zamak je služio u vojne svrhe, a zidovi sale Sala delle Asse bili su prekrečeni, pa je sećanje na sliku vremenom nestalo. Tek krajem 19. veka pronađeni su tragovi originalnog sloja boje. Kasniji restauratorski radovi tokom 20. veka u potpunosti su otkrili mural, ali je tempera-tehnika u kojoj je rađen ostala izuzetno krhka. Restauratori danas koriste japanski pirinčani papir i demineralizovanu vodu kako bi uklonili soli koje su prodrle u zidove i očistili površinu slike.

Photo: Getty Images

Jedinstveni umetnički doživljaj

Tokom olimpijskih nedelja, zamak će pokrenuti poseban program vođenih tura u završnoj fazi restauracije sale. Posetioci će moći da sa skele i udaljenosti od svega nekoliko centimetara posmatraju bogato oslikane lunete prostora. „Ovo je način da se ponovo otkrije dug i intenzivan odnos između Leonarda i grada“ rekli su.

Istovremeno, u Panoramskim salama zamka biće postavljena nova multimedijalna instalacija koja će predstaviti istoriju sale Sala delle Asse i Leonardovu ulogu na dvoru porodice Sforza. Umetnik je, uostalom, bio miljenik vojvode, a u isto vreme je u Milanu oslikao i Poslednju večeru u crkvi Santa Maria delle Grazie.